Fark-oprichter Drew Curtis fileert de media in zijn kritische boek It’s Not News, It’s Fark. Hij legt uit waarom nieuws vaak helemaal geen nieuws is. Het boek begint met de geschiedenis van Fark, de site die Curtis oprichtte. Daarna beschrijft hij hoe de meeste media geld verdienen met advertenties. Meer kijkers betekent meer advertentie-inkomsten voor uitgevers. Daarom kiezen redacties vaak voor sensatie, angst en overdrijving. Fluff verkoopt nu eenmaal beter dan droge feiten. Dat verklaart ook waarom tabloids overal bij de kassa liggen.
Curtis onderscheidt acht categorieën nepnieuws met veel voorbeelden. Denk aan bangmakerij, zoals bacteriën op je toetsenbord of dierenaanvallen in je buurt. Ook verkapte reclame vermomd als artikel komt voorbij, zoals onderzoeken en nieuwe woorden in het woordenboek. Misleidende koppen die niets met de tekst te maken hebben, vormen een andere categorie. Redacties weten vaak dat een kop misleidt, maar plaatsen hem toch voor extra bezoekers en clicks. Complottheorieën krijgen evenveel aandacht als serieus nieuws, hoe absurd ook. Losse uitspraken van beroemdheden over serieuze onderwerpen worden breed uitgemeten. Seizoensgebonden verhalen, zoals productieverlies door de Super Bowl, keren jaarlijks terug. Mediamoeheid ontstaat wanneer een groot verhaal helemaal is uitgemolken door de pers. Overige opvulverhalen sluiten de lijst van acht categorieën af.
Elke categorie krijgt voorbeelden en reacties van Fark-gebruikers erbij. Van de 278 pagina’s gaan er maar liefst 230 op aan deze voorbeelden. De gebruikersreacties voegen weinig toe en voelen willekeurig en overbodig aan. Het gedeelte over het advertentiemodel achter de media is wel interessant. Curtis is daar scherp en een beetje cynisch over. Toch behandelt hij dat onderwerp veel te kort naar smaak van de recensent.
Het boek krijgt een 6 van recensent Robert Rozeboom. De kern van het boek is scherp: media kiezen vaak voor fluff boven feiten. Wie meer wil weten over hoe nieuws tot stand komt, vindt hier een eerlijke, kritische blik op de sector. De uitwerking blijft echter oppervlakkig door de overdaad aan voorbeelden en de povere index.
