Greg Kroah-Hartman is de beheerder van de stabiele Linux-kernel. Hij stelt dat Rust Linux kan beschermen tegen een vloed van AI-ontdekte beveiligingslekken. Moderne AI-tools scannen code en vinden kwetsbaarheden die mensen jarenlang misten. Drie recente voorbeelden zijn Dirty Frag, Copy Fail en Fragnesia. Rust pakt de oorzaak aan door fouten al bij het compileren te detecteren, niet pas tijdens handmatige codebeoordeling.
De meeste kernelfouten zijn klein, maar gevaarlijk. Niet-gecontroleerde geheugenpointers, vergeten vergrendelingen en geheugenlekken stapelen zich op. Kroah-Hartman illustreerde dit met een 15 jaar oude Bluetooth-bug: de code gebruikte een pointer zonder controle. Bij een Xen-bug vergat een ontwikkelaar een vergrendeling in een foutpad vrij te geven. “Dit is wat we dagelijks meemaken in C. Daarom houden we er niet van,” zei hij.
Rust biedt hiervoor een structurele oplossing. De Rust-compiler dwingt correct geheugengebruik en juiste vergrendelingen af. Toegang tot gegevens is alleen mogelijk via een actieve vergrendeling; bij vrijgave gebeurt dat automatisch. Dat maakt vergrendelingsfouten praktisch onmogelijk. Kroah-Hartman schat dat Rust 60 procent van alle kernelfouten kan elimineren. CI-bots en het Rust-typesysteem nemen veel controlewerk over van beheerders. Daardoor kunnen beheerders zich volledig richten op de logica van de code.
De Linux-kernelbeheerders zijn overtuigd. Vorig jaar spraken ze duidelijke taal: het Rust-experiment is voorbij. Rust is geen proefproject meer, maar een echte, vaste keuze. Nieuwe drivers en subsystemen krijgen steeds vaker een Rust-implementatie. Zelfs als Rust morgen zou verdwijnen, heeft het de C-code al sterk verbeterd. De taal dwong de kernel-gemeenschap om interfaces op te schonen. Ideeën uit Rust vonden hun weg terug naar de C-code in de kernel. Kroah-Hartman bedankte de Rust-gemeenschap uitdrukkelijk en sloot af met: “Werelddominantie gaat door, zoals altijd.”
