Een socialemediaverbod voor jongeren onder de 16 klinkt daadkrachtig, maar het verplaatst het probleem in plaats van het op te lossen.
Wie zo’n verbod wil handhaven, moet leeftijd kunnen controleren. En leeftijd controleren kan alleen als élke gebruiker zich identificeert, volwassenen incluis. Zo betaalt een heel land met zijn anonimiteit voor de bescherming van een minderheid. Ondertussen blijft het ontwerp van de platforms volledig intact: de eindeloze feed, de streaks, de aanbevelingsalgoritmes die keihard op verblijfsduur zijn geoptimaliseerd. Op de dag dat een tiener zestien wordt, wacht exact dezelfde machine.
De tegenkant is serieus, dat erkennen wij. Ouders staan er alleen voor tegenover bedrijven met duizenden ingenieurs, en de signalen over slaaptekort, angstklachten en lichaamsbeeld bij tieners zijn te consistent om weg te wuiven. Een wettelijke grens geeft ouders rugdekking die ze in hun eentje nooit georganiseerd krijgen. Dat is geen symboolpolitiek.
Maar het blijft de verkeerde interventie. Reguleer het product, niet de gebruiker: verbied verslavingsmechanieken en profilering van minderjarigen, met boetes die aan de omzet voelbaar zijn. Dat raakt het verdienmodel. Een leeftijdscheck raakt vooral de privacy van iedereen.
Nieuw-Zeeland levert een wet die goed voelt en weinig repareert. Wij noemen dat een gemiste kans, geen doorbraak.
